Cycle for Life

Afgelopen weekend was de sponsorrit "Cycle For Life" waar we geld mee in hebben gezameld voor het kankerfonds, voor onderzoek. Er waren 15 teams die elk een spinfiets 24 uur moesten laten "draaien". Er was onder andere een team van de politie, de brandweer, de sportschool en een team van mijn werk, FVC. Ons team heette "Beasts on Bikes" en we hebben geloof ik $2000 dollar ingezameld. Ik fietste van 6 tot 7 's avonds, 3 tot 4 'snachts en nog een stukje om 11 uur 's ochtends.

Mijn collega Sue fietste met een armfiets en Cath's moeder oogste bewondering door met breiwerkje op de fiets te stappen. Het breien ging sneller dan het rondtrappen:-)

De brandweer en de politie deden een wedstrijd om de langste afstand-de politie won met 996kilometer! Het snelste team had 1080km in de benen.

Dank ook aan onze sponsors aan de andere kant van de wereld: Marleen Smallegange, Kees & Hilly van der Wiele, Richard Olde Riekerink en Petra Meyer

Van links naar rechts: Kerry (dierenartsassistente in Thames), Cath (gezelschapsdierenarts) met haar moeder op de fiets (met breiwerk:-), Ross onze CEO en Sue (gezelschapsdierenarts)

Het politieteam en een overzichtje van alle 15 fietsen 's nachts om 3 uur

Alweer een storm.

Klik op de link en zie de foto die we hebben gemaakt bij ons naast de deur en die is geplaatst op de website van Nieuw Zeelandse Weerdienst.

http://www.weatherwatch.co.nz/content/storm-creates-havoc

We zijn weer online....

Een zeer zware storm heeft ons getroffen maar wij zijn er goed vanaf gekomen. Geen schade en geen groot meer in onze weilanden. We hebben 22 uur geen stroom gehad wat ons erg meeviel want de laatste storm veroorzaakte een storing van 3 dagen. Om ons heen zijn wel veel dorpjes hard geraakt en er zijn over heel Nieuw Zeeland 5 doden gevallen. Over het algemeen waren dat mensen die op of vlakbij de zee waren......Verder een boel daken en garagedeuren die zijn weggevlogen. Het begon 'smiddags rond een uur of twaalf en om half één hadden we al geen stroom meer. Op zo'n moment ben je toch blij dat je in een redelijk veilig huis zit want we hebben geen moment het gevoel gehad dat het dak of iets anders eraf zou waaien. De koeien en de Alpaca's gingen met hun kont in de wind liggen alsof ze voelden dat er iets ergs ging gebeuren en hebben zo de storm makkelijk overleefd. Tot onze grote verrassing kwamen Bram en Marjolein langs die wel een beetje actie wilden.....ze brachten kaarsen en blikken soep mee dus ze waren natuurlijk van harte welkom. 

Zo zagen vele straten eruit in de middag en dat was nog maar het begin.

Whangarei Falls zoals die niet in de reisboekjes staat afgebeeld.

Whangarei Falls uit het boekje.... lief en vredig.

Storm van de eeuw.....alweer.

We gaan ons voor bereiden op een weer zeer zware storm. Het is nu zaterdag ochtend en de bomen vliegen heen en weer, terwijl het oog van de storm pas vanavond over ons zal trekken. Het zal naar verwachting een verwoestende uitwerking hebben.....

http://www.weatherwatch.co.nz/

Mooie Koppen

   Enkele mooie koppen die onze vakantie onvergetelijk hebben gemaakt.....

Cadbury Gorilla

Dit reclame filmpje zien we bijna dagelijks op de tv en maakt reclame kijken weer leuk. Misschien dat de gorilla ook in Europa op tv anders veel plezier ermee.

Nader onderzoek naar de gorilla bracht deze link naar wikipedia naar boven. De gorilla is 

beroemder dan ik dacht.....

http://en.wikipedia.org/wiki/Gorilla_(Cadbury)

Weer Thuis

Na een geweldig verblijf in Nederland zijn we terug in Nieuw Zeeland. Het is hier nu winter, wat betekent dat het vuurtje 's avonds weer aan kan. Het eerste weekend was het nat en stormachtig hier op het noordereiland maar op het zuiderland vertaalde zich dat in een flink pak sneeuw en vorst. Hier hebben we alleen 's nachts een paar graden vorst. Prachtige rijp op de bomen en sneeuwwitte boerenkool...maar ook een weigerende auto. Afgelopen maandag wilde ik 's morgens vroeg naar het werk en mijn hele auto was vastgevroren...accu leeg...wat een ellende. Kon mijn auto met een andere accu weer aan de praat krijgen en reed weg om na 5 km te stranden in de godvergeten verlatenheid van het buurtschapje Matatoki. De auto stopte er gewoon mee...gelukkig had ik mijn mobiele telefoon bij me ( ik vergeet hem vaak zat mee te nemen) en kon Arnica bellen om me te redden. Aanbellen bij een boerderij om 5 uur 's nachts is ook geen leuke optie: beelden van honden en geweren schieten door je hoofd.
Later bij de garage bleek er een riem ergens gebroken te zijn. Wat kun je je alleen voelen in de middle of nowhere, geen straatverlichting, geen lampje in de auto, alleen diepe donkere stilte!
Er zijn ook een paar kalveren aan het huishouden toegvoegd. Twee Red Devon dames van 6 maanden oud waar we waarschijnlijk mee gaan fokken.

Eieren....suiker....melk...room....Baileys....en Vloeibaar stikstof.

Wat krijg je als een paar chemie studenten langs komen en de dierenarts heeft toevallig een vat met vloeibaar stikstof in de auto staan.......IJS. Heerlijk roomijs of lekker fris sorbetijs.

Zaterdag kregen we een telefoontje van Helene die vroeg of Arnica de vloeibare stikstof in de auto had staan. Omdat het antwoord ja was stond Helene met haar chemie vriendjes een uur later op de stoep. Ik moet zeggen dat ik een beetje argwanend was toen ze de ingredienten gingen uitpakken en Arnica het vat met stikstof uit de auto haalde. We hebben 1 bak limoenijs gemaakt-heerlijk fris sorbetijs met vers geperst limoensap...yummy. In 3 minuten heb je perfect ijs

En vervolgens het Baileys ijs...niet "Baileys" essence maar echte Baileys en het was goed te merken dat de alcohol er nog inzat.

                        

             

                    Eieren....suiker....melk...room....baileys....en Vloeibaar Stikstof.

"Don't even think about it"

"Don't even think about it" kregen we als eerste te horen toen we probeerden met Bram zijn auto een bospad te gaan nemen die een paar kilometer van ons huis begint en door de bergen loopt om uit te komen bij de Pacific. We wisten natuurlijk wel dit dat pad alleen te nemen is met een 4x4 wiel aangedreven auto en waren wel een beetje voorbereid...Bram had  een hand-lier bij zich en een bandendruk metertje en compressor en ook hadden we het telefoonnummer bij ons van mensen in de vallei die aangeboden hadden ons te helpen als we echt vast waren komen te zitten. Maar we schrokken wel een beetje van de waarschuwing die we kregen van een groepje mensen die net een stuk van het pad hadden gereden. Ze hadden het over modderpoelen van een meter diep, een rivier die door de regen aardig gezwollen was en verder zou schade aan de auto onvermijdelijk zijn. We lieten de waarschuwingen over ons heen komen en Bram praatte een aardig woordje mee en gooide er wat technische termen doorheen waardoor het leek alsof we ervaren avonturiers waren. Bram zijn auto zag er blinkend uit vergeleken met de andere auto's maar dat veranderde erg snel toen we ongeveer 50 meter hadden afgelegd. Slippende banden.....modder die alle kanten opvloog.....diepe afgrond links steile helling voor en scherpe rotsen rechts. Met een gangetje ongeveer 4 km/uur reden we naar boven en we hadden al snel door dat we de pacific nooit zouden bereiken want het was al 3 uur in de middag en 6uur zou het donker zijn.  We moesten dus een plek vinden om de auto te draaien maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het is een smal pad dat eindeloos lijkt door te gaan en plotseling zaten we vast. De keus was om zeker 2 km achteruit te rijden of om de lier te gebruiken en verderop pproberen een plek te zoeken om te draaien. Het leek Bram een leuk idee om de lier uit te proberen en we hoorden hem tussen neus en lippen door zeggen dat ie  hem nog nooit gebruikt had en dat de gebruiksaanwijzing ergens in de auto moest liggen. Na een beetje prutswerk kregen we hem aan de gang en Arnica lierde de auto uit de modder. Een paar honderd meter verder was er gelukkig een klein beetje ruimte om de auto te keren. Een beetje opgelucht begonnen we weer aan de terugtocht wat weinig problemen opleverde. De goede afloop werd thuis gevierd met een orgineel patatje speciaal en een bal gehakt. Een zeer leuke middag wat niet weg neemt dat we toch nog een keer terug moeten want we hebben de pacific niet bereikt laat staan dat we hem hebben gezien.

Leuk weekend met Bram en marjolijn

Na het succes met Pasen zijn we maar weer naar Coromandel vertrokken en hebben weer kleiduiven geschoten. Dit keer namen we Bram en Marjolijn mee die ook wel van potje schieten houden.  

                             

Zie je die vlammen uit het geweer komen en de huls wegvliegen als Arnica de trekker overhaalt.

We hebben geloof ik 150 kleiduiven weg geschoten en vele vielen natuurlijk ongeraakt in de wei. Die hebben we later verzameld en nog gebruikt als doelen om op te schieten want Bram had zijn eigen sluipschuttersgeweer mee genomen. Met de telescoop die erop zat konden we makkelijk de doelen raken. Best wel een bijzondere gewaarwording om op een afstand van meer dan 100 meter een klein schijfje aan flarden te schieten. Ik denk niet dat de konijntjes bij Bram en Marjolijn rond het huis veel kans hebben:-{

Arnica met sniper instructeur Bram

Kleiduif schieten in Coromandel

Een leuke bezigheid met pasen is Kleiduivenschieten.....Het is een soort opwarmertje voor het eendenschiet seizoen dat over een paar weken begint. We werden uitgenodigd door Bill en Val die in Coromandel wonen om met een paar locals mee te doen aan het jaarlijkse kleiduif schieten. We hadden geen flauw idee wat dat inhield maar het was tuh gek....Ze hadden boven op de heuvel een afschietstation waar ze de kleiduiven mee wegschoten en ze hadden op 6 verschillende plekken een vlag geplant vanaf waar je de duiven moest schieten.....Dus de kleiduif schoot vanaf de ene plek over je heen dan weer langs je heen en dan weer recht op je af. Zeer lastig.....maar erg vermakelijk. We gaan morgen met Bram en Marjolijn weer.....dus misschien wordt het tijd dat we zelf maar een wapenvergunning  aanschaffen en een paar gweren kopen. 

                                                                                  

Whitianga Blues Festival

Afgelopen pasen zijn we over de heuvel naar Whitianga gegaan om daar het plaatselijke blues festival te bezoeken. We hadden luxe kaartjes gekocht waardoor we vooraan mochten parkeren en in de vip tent mochten plaats nemen. We hadden eigen stoelen meegenomen en hadden ons prachtig geinstalleerd.  Het hele festival was een mixture uit rock pop en blues met als hoogtepunt de concerten van Wilco en Buddy Guy. Het weer was goed de omgeving prachtig en de plaatselijke wijngaard verkocht er haar wijn.....wat wens je nog meer. Het was de eerste keer dat het georganiseerd werd maar het wordt hopelijk een terugkerend evenement.

Wilco met een nummer van zijn laatste CD "sky Blue Sky"

Jacobse en van Es in Nieuw zeeland

                                 

Tongariro Crossing

Afgelopen weekend de Tongariro Crossing gelopen. Samen met Arent hebben we zondag tussen vulkanen gelopen en de elementen getrotseerd. Ook al was de voorspelling goed voor het weer de wind was de onzekere factor, en dat hebben we geweten. Op sommige punten was de wind zeer sterk en moesten we ons goed vasthouden anders vlogen we zo een vulkaan in. Het was een pittige klim en wandeltocht langs en door vulkanische kraters waarvan een deel nog levend is. Op veel plekken stijgt er nog zwaveldamp op en als je pech hebt een echte uitbarsting. Nienke bleef lekker achter in ons huisje en haalde ons weer op aan het einde van de tocht.

Dat kleine rode stulpje was een huisje dat we hadden gehuurd. het zag er uit als een schuur maar was prachtig ingericht en je voelde je er heel erg thuis.

Een waarschuwing voor vulkanische gassen weerhoudt Arent er niet van om zijn boterham te nuttigen.

Nog een paar foto,s omdat het zo mooi was

Weekend Auckland.

We hebben het weekeinde met Nienke en Arent doorgebracht in Auckland. De weersvooruitzichten waren erg slecht, er zou een storm over het eiland trekken. Maar de storm bleef uit en we hadden een gezellige zaterdagavond. Lekker buiten op een terrasje gegeten en daarna een biertje gedronken aan de haven.
Toevallig lag de Rainbow Warrior van Greenpeace in de haven die aan het bevoorraden was na een tocht door de zuidelijke oceanen om Japanse walvisvaarders dwars te zitten. Hun andere schip de Esperanza heeft enorme successen geboekt bij Antartica in december. Ze hebben niet alleen een Japans schip wekenlang gevolgd en walvisjacht verhinderd (het schip is uiteindelijk naar walvisvrije wateren gegaan), maar ook heeft deze hele actie een hoop aandacht gekregen in de Japanse media en zijn er in Japan allerlei protestacties en verzet van Japanners zelf. Ook beginnen bedrijven als Toyota zich uit te spreken tegen walvisjacht omdat het Japan een slechte naam geeft...De mensen van

Greenpeace zijn dolgelukkig met deze vorderingen, het zijn stapjes in de goede richting.
De volgende dag een bezoek gebracht aan het Auckland museum waarna Nienke en Arent doorreden naar Rotorua......althans dat dachten ze. Helaas had Arent de lampen aan gelaten waardoor er niks gebeurde. Daar sta je dan in de stad, we kennen het gevoel want het is ons ook regelmatig gebeurd!! Gelukkig was het probleem snel opgelost door een behulpzame Kiwi die met startkabels de accu weer aan de praat kreeg. De reis werd snel hervat en een SMS later op de avond melde dat Rotorua was bereikt. Als alles meezit zien we hun aankomend weekeinde weer dan gaan we hopelijk de Tongariro Crossing lopen in het gelijknamige Nationale Park.
Verder was hun trip naar het Northland goed verlopen.....kleurrijke verhalen over mensen, hotels, musea, eten en rijden over het strand.
Nog even een paar foto's van de eerste wandeltocht die we met hun maakten. Wandelen hier is wel iets anders dan lopen op de vlakke hei of op zondagmiddag in sonsbeekpark.

Nienke en Arent aangekomen.

Na een zeer lange reis zijn Nienke en Arent aangekomen. Via Osaka-Japan kwamen ze vanochtend om 8 uur aan in Auckland. Om ze wakker te houden hebben we al een bezoek gebracht aan de Pacific en gelunched in de "Ohinemuri Winery".

Paardenwelzijn

Een reclameblokje tussendoor. Een paar maanden geleden ben ik naar een lezing/demonstratie geweest van Dr Gerd Heuschmann die veel indruk op me gemaakt heeft. Ik had helaas de theorie dag ervoor gemist, maar kreeg toch een goed idee van wat hij wilde overbrengen. Ik zag hem 4 of 5 paarden behandelen met ruiterkreupelheid/onregelmatigheid. Een genot om naar te kijken, zeker omdat 2 van de paarden binnen een uur letterlijk proestend van plezier "loskwamen" doordat ze vrijer bewogen. Hij liet eerst de ruiter zelf rondrijden en het probleem uitleggen en sprong dan zelf op het paard om de houding te veranderen. Hij besteedde veel aandacht aan het zijwaarts strekken van de nek om zo de nek langer te maken. Daardoor werd de rug minder hol, kwam wat omhoog en kon de achterhand vrijer bewegen. Ik zou niet kunnen geloven dat je zo snel een verschil kan maken als ik het niet met eigen ogen gezien had!!!

Dr Gerd Heuschmann houdt zich veel bezig met het onderwijzen van mensen via cursussen en lezingen. Hou de agendas van paardenverenigingen in de gaten want hij is ook op Nederlandse symposia geweest en geeft ontelbare lezingen in zijn thuisland Duitsland. Hij vertelde dat dressage populairder is dan ooit en juist bij dressage regelmatig verkeerde trainingsmethodes gebruikt worden die het paard schaden. De dieren worden vaak gedwongen om in een onnatuurlijke houding (overdreven gebogen nek-Rollkur)met veel te veel spanning op de rug te bewegen. Hierdoor wordt de voorwaardse stap van de achterbenen verkort en krijg je een ongelukkig gespannen paard dat te veel op de voorhand is.

Hij heeft een boek uitgegeven met de theorie, dat is te veel om hier uit te leggen. Er is een Duitse versie (Finger in Der Wunde) en een Engelse (Tug of War). Ik heb het zelf net grotendeels gelezen en ben er zo enthousiast over dat er nu al een wachtlijst van mensen is die het na mij gaan lezen. Voor mij is het niet zo heel nuttig omdat ik niet veel met paarden te maken heb, maar ik wil toch wat doen om het welzijn van paarden (en dus het plezier van de ruiter neem ik aan!) te verhogen. Het boek is overal te verkrijgen, boekhandel, BOL, amazon. Een must voor iedereen die met paarden te maken heeft!

De eerste regen

Na ongeveer negen weken de eerste regen wat resulteerde in een prachtige regenboog.

Het is nu officieel....

Waar eens de groene heuvels vol stonden met mals gras is nu een dor geelbruin landschap ontstaan. Het is hier nu officieel de ergste droogte sinds 100 jaar. De weilanden zien er echt heel bar uit en het vee staat er vaak wanhopig bij. De boeren weten niet meer wat ze moeten doen...melk geven doen de koeien al bijna niet meer. De meeste kunnen wel wat bijvoeren, kuilgras en mais maar vaak was dat het rantsoen bedoeld voor komende winter, dus het is gokken dat het een "goede' winter wordt.
Onze weilanden staan er niet veel beter bij...wij hebben ook al bijna al onze kalveren verkocht. Er zijn er nog twee jaarlingen over en daar moeten we in de toekomst weer mee gaan opbouwen. Er is krap genoeg voer voor de twee kalveren, twee alpaca's en twee schapen. De alpaca's krijgen biks bijgevoerd, de jaarlingen krijgen wat hooi dat we uit een verwilderd hoekje van de tuin zeisen.
Onze groentetuin heeft ook veel water nodig dus we moeten 1 a 2 keer per dag water geven. De opbrengst is geweldig dit jaar. De tomatenplanten blijven maar geven en de slabak barst uit zijn voegen.

Oeps ...we kregen net een brief van de Council (gemeente) en we mogen niet meer de tuin water geven met een tuinslang of een sproei systeem. Zou de brief alleen naar ons gestuurd zijn of zou de hele buurt hem hebben gekregen? Hebben ze onze mooie tomaten gezien en was er iemand jaloers. Een spion van de gemeente in de straat. In Hamilton zijn al boetes uitgedeeld aan mensen die hun tuintje sproeiden.