Vanderwieletjes, paspoort, strand en ander zomervertier

Het zwangerschapsverlof zit erop, tijd om wat plaatjes van de afgelopen weken uit te zoeken. Het waren enorm gezellige weken, meer vakantiegevoel dan babystress. Veel bezoek uit Nederland (Lenny, Arnica's ouders, Lenny, Arnica's broer) en sowieso ook heel veel aanloop. Erg gezellig allemaal en we zijn ook enorm verwend met cadeaus en kaarten. Echt overweldigend.
Arnica's ouders zijn echte doeners en die hebben naast spelen met Ella en genieten van zomer, strand en vrijheid ook weer flink de handen uit de mouwen gestoken. De tuin is bijgesnoeid en naast de garage is een mooi houthok verschenen. Kunnen we mooi hout gaan drogen voor de winter.
Klik de foto's aan om ze groter te zien.

Pap en Mam laten houthok met klapdak zien

Remco neemt de kwast ter hand

Nu nog meer hout halen...

We hebben niet alleen mensen te logeren gehad, ook Mocha, de hond van Arnica's baas, kwam twee weekjes op bezoek. Kon Jimi ook even zijn energie kwijt, de lange wandelingen schoten er even bij in de eerste weken met Ella.

Jimi en Mocha

Jimi is uitgeput van het rennen en spelen

Olivier kwam met een koffer vol...kleertjes. 15 kilo mooie kleren die Marijne niet meer passen. We hebben alles wat we al hadden en de koffer met kleren uitgestort en alles op maat en soort gesorteerd. Een behoorlijke klus, Ella vond het even leuk om aan te kijken maar hield het niet tot het einde vol. Tegen de tijd dat we klaar waren lag ze diep te snurken.

Ella zat gezellig te kletsen tegen ons

Kleertjes zijn gesorteerd en Ella in diepe slaap

Op de dag van Olivier's vertrek zijn we gaan wandelen in de Karangahake gorge, hier 10 minuten vandaan. De echte test voor de "Mountain Buggy", nu echt de heuvels in. Hij paste maar net over de smalle hangbruggen maar verder ging het prima over keien en door plassen. De vering is erg goed en Ella heeft tijdens de 2 uur wandelen vooral geslapen. Op het einde kreeg ze toch honger, dan is het wel handig dat je de voeding altijd bij de hand hebt:-)

Olivier en de buggy lijken nietig in de kloof

Olivier, Jimi en Ella 

Ella's lunch

Onze lunch bij de winery

In juni willen we een maand naar Nederland, dus we hebben het paspoort voor Ella aangevraagd. Vooral de foto was een interessant project. "Wilt u uw baby op die hoogte houden voor de grijze achtergrond?" "Nee, niet zo: RECHTOP houden. Het hoofdje moet stil, ze mag niet slapen, niet lachen, niet kwijlen, beide ogen open, beide oren zichtbaar, uw hand mag niet zichtbaar zijn mevrouw. Oftewel dat duurde even voordat de foto acceptabel was. Daarna was het weer met de buggy de heuvel op racen in Auckland naar het consulaat dat maar een paar uurtjes open is elke ochtend. Gelukkig hoefden er geen vingerafdrukken genomen te worden!

Gelukkig werd mijn hand niet gezien achter haar linkeroor

Lengte 68 centimeter...en "Niet in staat tot ondertekening"

Mooie trein cadeau gekregen

Deze buggy is echt geweldig. Bijna alle onderdelen zijn kunststof en beschermd zodat zand en zout niet veel kwaad kunnen. Er staat in de gebruiksaanwijzing dat hij ideaal is voor op het strand. We hebben hem toch maar goed afgespoten na de strandwandeling

Waihi beach

Heerlijk rustig

Het is vooral erg vermakelijk als mama zingt

Heerlijk spartelen zonder luier

Na dagen hitte en blauwe luchten werd er nu een storm voorspeld. Uiteindelijk hebben we (nog) niets gezien van dat slechte weer maar we zagen vanavond wel deze aparte wolk opdoemen.

Atoombom???

De overdaad aan luiers, kwijldoekjes, hydrofiele luiers, rompertjes, talkpoeder, sudocreme tast beheerst blijkbaar mijn belevingswereld. Zelfs uit de oude boomstronk in de tuin lijken nog babybilletjes te komen...

Ziet niemand anders hier een prachtig paar babybillen in?

En maar kletsen

"Laat haar maar kletsen" denkt Ella

Het wordt een drukke dag

Lekker met mam onder de douche geweest want de mevrouw van het consultatie bureau komt langs

ajj gaat ze weer mijn hoofd meten

Gelukkig daarna naar zee

even uitwaaien van alle beslommeringen

't was met het dagje wel weer

Bram's steen

Rob & Maartje, Bram's ouders, zijn nu hier en gisteren hebben we met een groep vrienden de steen van Bram "onthuld" (unveiling ceremony heet dat hier). Het was niet een officiele ceremonie, meer een fijn samenzijn van een klein gezelschap. Rob sprak mooie woorden. In ons dagelijks leven is het overlijden van Bram niet meer constant overheersend maar bij zo'n samenzijn van mensen die hem allemaal enorm missen heerst er een energie van rouw, verlies en liefde die maakt dat het ineens weer als de dag van gister leek dat we het tragische nieuws hoorden. Misschien een beetje vreemd zo online, maar hier toch wat foto's voor de mensen in Nederland die de steen en het graf willen zien. De steen is gemaakt uit een rotsblok hier uit onze vallei "Maratoto Rock", een groenblauwe steensoort die Bram mooi vond. Het oorspronkelijke rotsblok dat we afgeleverd hebben bij de steenhouwer was zo groot dat er een speciale steensnijmachine uit Auckland moest komen om deze steen uit te snijden.

Familie en vrienden ver en dichtbij

Het zijn drukke, maar gezellige weken. Arnica's ouders verblijven 10 minuten hiervandaan en wippen elke dag aan om te knuffelen en spelen met Ella. Ondertussen verzetten ze een hoop werk in de tuin. Alle bomen zijn " naar de kapper" geweest zodat we de bergen weer zien liggen en mooie luikjes tussen de bomen hebben waardoor we de koeien kunnen zien. Of zij ons, ze zijn zo nieuwsgierig dat ze nu hun koppen tussen de bomen door steken om ons te bestuderen, je vraagt je af wie eigenlijk wie in de gaten houdt hier!
Lenny is ook gearriveerd, voor een weekje maar, oftwel die fladdert in en uit ons huis druk met afspraakjes her en der.
Hardstikke gezellige boel hier dus, BBQ, kampvuur, wijntjes, kaarten...
Vooral 's avonds is Ella wakker en heeft dan ook absoluut geen zin om te gaan slapen. Dan maar met een mutsje op bij het haardvuur of op de arm bij het boerenbridgen. Opa Kees zei al: "Dat wordt een gezelligheidsmens".
Ook de familie in Nederland houden we dichtbij via Skype. Een paar keer per week spreken en zien we tante Nienke en nu ook oma Janneke. Ella reageert al op haar stem en kraait wat alsof ze ook wil kletsen.
Ella's nichtje en neefje, Floris (3 jaar)  en Marijne (2 jaar) zagen haar al op 1 of 2 dagen oud via de computer!

Floris en Marijne vinden hun nichtje schattig

Ella zit wel heel lekker allert bij Lenny

BBQ en kampvuur  met Arnica's ouders en Lenny

Boerenbridgen

Ella's speelmat

Kletsen met oma Janneke

Daar is ze weer!

Allereerst natuurlijk iedereen een gelukkig 2012 gewenst!

We zijn slecht georganiseerd dit jaar dus geen nieuwjaarswensen via de post...

Ella's eerste Oud en Nieuw is lekker rustig verlopen. Ze was wel wakker,wat niet gezegd kan worden van de meeste mensen in Nieuw Zeeland, onze vallei was helemaal donker op ons huisje na.

Arnica's ouders zijn een paar dagen geleden gearriveerd en we hadden een erg gezellige oudjaarsavond. Een feestdiner met ook Jeanine erbij en daarna met Arnica's ouders gekaart tot middernacht. Er is hier zelfs geen klok die aftelt op televisie, niemand besteedt er aandacht aan dus we moesten op onze mobiele telefoons vertrouwen voor de tijd.

Morgen komt Lenny gezellig een weekje logeren- Ella komt geen knuffels tekort deze weken!

In vol ornaat voor de kerstlunch bij vrienden

Lekker hangen op de bank op nieuwjaarsochtend

Knuffelen met opa Kees en nonna Hilly

Kerstavond

Volgens mij schrijven we dit ieder jaar: het blijft vreemd, kerst in de zomer. Vandaag zijn we de hele dag buiten in de zon aan het prutsen geweest.

We begonnen vanochtend op de kerstmarkt in Thames. Wat snackjes voor Jimi gehaald bij Arnica's werk, naar live muziek geluisterd op de straat, stekjes voor de groentetuin gekocht bij een kraampje (tomatenplantjes, een rol kumara-plantjes en wat andere dingen), bij een Turks kraampje Turks brood en wat kruidige dips en baklava (zoet!!) gehaald. Op een gegeven moment liet Ella weten dat het voedertijd was en zijn we ergens aan het water neergestreken. Het eten was bedoeld voor thuis, maar we zaten er zo lekker dat het toch weer ontaardde in een snackfestijn. Het was zoooo lekker, we hadden sinds Nederland geen Turkse smaakjes meer geproefd.

In de schaduw van de Pohutukawa's

Lunch in Tararu

Thuis was het zo warm in de zon dat we een uurtje in de schaduw bij het water hebben gehangen. Jan en Marina hadden weer een stapel Nederlandse tijdschriften opgestuurd, die hebben we op een klein zandstrandje bij de rivier liggen lezen. Jimi was dolblij dat er aandacht voor hem en zijn bal was, dat schiet er af en toe bij in tegenwoordig, we hebben hem flink moegemaakt door de bal in stroomversnellinkjes te gooien. 

Zou het zitje drijven??

Wil iemand alsjeblieft met mij en de bal spelen?

Yeeee-Haaa!

Vanavond, kerstavond, hebben we de BBQ aangestoken. We hebben nog steeds een echte kolen-BBQ en niet een gas-BBQ zoals iedereen hier.

Ella wilde niet slapen, was wat huilerig maar zodra we haar buiten in een wipstoeltje even wiegden was ze zo weg en ligt nu nog te slapen. In het laatste avondlicht nog een foto gemaakt van de Red Devon koeien die dan mooi rood oplichten. Op het moment hebben we een stier te "logeren". Het is de vader van de twee kalfjes die we hebben en hopelijk doet hij ook dit jaar weer goed werk:-)

Na het eten was het eindelijk lekkere werktemperatuur. We hebben de aardappels eruit getrokken en de kumara's geplant.

De dag afgesloten met een glas whiskey bij het vuur.....kan het contrast met een traditionele witte kerst nog groter???

Familie Remmelink

Een vriendin heeft een oranje mutsje voor Ella gebreid

Red Devons in het avondlicht

Eapels!!

Looks who's a kiwigirl !!!

Wij hebben zelf "permanent residency", oftewel een permanente verblijfsvergunning, maar Ella kan natuurlijk een stapje verder: ze heeft gelijk de Nieuw-Zeelandse nationaliteit. Vandeweek kwam haar geboortecertificaat binnen.

Even denken...Nederlandse of Nieuw Zeelandse nationaliteit...of allebei!

My first little birth certificate

Alle gegevens staan er zowel in het Maori als Engels op