Haar eerste examen heeft ze al afgelegd.....een gehoortest. En ze slaagde met vlag en wimpel

Ella in bad

Sue de voedvrouw kijkt toe hoe Ella haar eerste badje krijgt.

Hetis duidelijk dat Ella het niet leuk vind....

Eigenlijk is dit heel lekker.

Wanneer  gaan we weer.

1-12-11

Laatste Loodjes

Het begint nu toch echt op te schieten. Arnica's buik begint vervaarlijk op te zwellen en mijn zenuwen zijn bijna niet meer te houden. We zitten binnen een week van de uitteldatum dus bij het minste geringste pijntje bij Arnica pak ik de tas en ren naar de auto. We moeten morgen nog een keer naar de voedvrouw, naar ik aanneem voor de laatste keer. Ik verwacht het zoals ik vanaf de eerste dag al zei: 1 december wordt ze geboren.

Er is veel aanloop...vrienden, collega's en zelfs mensen uit Nederland. Met Dannis uit Nederland hebben we een paar leuke kleine uitstapjes gedaan. We hebben getracht de filmset van de Hobbit te bezoeken maar ze waren daar aan het filmen dus we moeten een andere keer terug. Het was toch wel spannend om zo dicht bij de filmset te zijn. Het is een idyllische omgeving, Hobitton, en maar 40 minuten van hier. Verder hebben we nog de Martha mijn bezocht. Dat is een gigantisch gat in de aarde ( vroeger een berg) waar ze nu al 100 jaar goud delven. Elke keer als we daar komen blijft het een imposant gezicht.

Het begint ook al aardig warm te worden dus we zijn al een paar keer naar de rivier geweest. Het water begint al op te warmen en Arnica kan niet wachten om straks zwemles te geven aan de kleine. De groententuin begint ook al uit zijn voegen te barsten en ik kan niet wachten om straks met de kleine te gaan tuinieren. Zij kan mooi onkruid wieden. Ik neem aan dat de volgende post op deze blog over de geboorte van de baby gaat en dat alles is goed gegaan.

Martha Mine.....één van de grootste gaten op het zuidelijk halfrond

Op de foto met Gollum

Deze jongens moeten opdringerige fans weghouden van de filmset.

Daar achter de heuvel was Peter Jackson ergens

Baby's eerste zwemles

Afgelopen zondag waren er erg vreemde wolkformaties boven de vallei

Spring is in the air!

Het zijn vreemde maanden geweest na het verlies van Bram. Het slijt nog niet echt, het wordt eigenlijk steeds vreemder/pijnlijker, het besef dat het definitief is, omdat we hem zo lang niet gezien hebben. Het vreemde gevoel dat we nooit meer die witte krullekop om de hoek te zien komen, nooit meer dat tevreden gezicht zien aan de eettafel als hij mee at. Dat rare gevoel dat je denkt dat het gewoon een grap die nu wel lang genoeg heeft geduurd, dat rare gevoel dat je beseft dat het echt waar is.

Het jaar van leven en dood.

En nieuw leven is er nu de lente is begonnen.

Alle fruitbomen hebben vol in bloesem gestaan en de tuin zoemt van de bijen en ritselt en kwettert met alle vogels die nesten aan het bouwen zijn.

Onze 2 Red Devon koeien hebben gekalfd, we hebben nu 2 stiertjes van een paar weken oud die vermakelijk rondracen met zijn tweeen. Geweldig.

Onze schapen hebben we een jaar laten overslaan, maar we missen het wel,  die stuiterende lammetjes, dat hoort toch echt bij de lente.

Voor het eerst hebben we jonge kuikentjes. Een van onze kippen is een Bantam en die zijn om de haverklap broeds, vrij hopeloos want dan gaat ze nestelen op onbevruchte eieren (we hebben geen haan). Vrienden van ons wilden graag wat kippen van een bepaald ras "Noord Hollandse Blauwe" en kochten op Trademe (=Marktplaats) een doosje bevruchte eieren die we onder onze Bantam kip hebben gelegd. Het duurt exact 21 dagen voordat de eieren uitkomen en helaas helaas  hadden we op dag 17 een ondeugend hondje op bezoek dat een feestje heeft gehouden in het hoenderhok. We konden nog 3 eieren redden, maar ze waren wat koud en eentje was wat beschadigd, dus veel hoop hadden we niet. Moeder Natuur weer onderschat! Exact op 21 dagen kwamen ze alledrie uit, toch nog iets gered!

Overmorgen worden de alpacas geschoren, uit met die winterjas.

Met onszelf gaat het ook goed, nog maar een ruime maand tot "D-Day".  Arnica moest van de fysio even rustig aandoen en vult de dagen met studeren, ze heeft nog wat deadlines van haar studie de komende weken.

Remco is druk met het zorgen voor "moeke" en het bijhouden van de tuin en het opstarten van de moestuin. We hebben ons door de andijvie en boerenkool heengegeten en zijn nu begonnen aan asperges en sla. De aardappelen, tomaten, pepers, boontjes enzenzenz zitten in de grond en het groeit als kool. Deze week is het afwisselend regen en zon en vaak boven de 20 graden, de natuur schiet uit de winterslaap.

Nieuw Zeeland is ondertussen in de ban van de rugby wereldbeker. Wekenlang zien we campers alle kanten op stuiven, met vlaggen eraan om te laten zien uit welk land de supporters komen. Echt gezellig al die nationaliteiten. Het stikt nu vooral van de Fransen natuurlijk, morgen de finale.

De schapenboer waar Arnica tijdens de studie altijd heenging (Cotswolds, Engeland), kwam ook een nachtje hier bij ons staan met zijn camper en 2 kameraden. Ze hadden een geweldige reis gemaakt van zuid naar noord maar helaas lag Engeland eruit nu-tijd om naar huis te gaan!

Nog wat lenteplaatjes ter illustratie:

Aardappelen zijn over 100 dagen klaar, met kerst dus

Perzikenbloesem

Zoemende boom

Twee pootjes en een koppie steken uit, nog in de vruchtwaterzak

Binnen een kwartier was het kalf geboren

Remco bestuurt de veewagen

De eerste slokken melk

Net uit het ei en gelijk al eten

Een haantje

Twee haantjes (witte veertjes op de kop) en 1 hennetje

Bram (Abraham) Klaarenbeek

4 Oktober 1972- 5 Augustus 2011

Na een ernstig ski ongeluk op Mt.Ruapehu in Nieuw Zeeland is onze dierbare vriend Bram Klaarenbeek overleden. Vrijdag 5 augustus ongeveer 13.00 plaatselijke tijd is hij, tijdens het skieën met zijn partner Jeanine Gibbons, tegen een skilift paal terecht gekomen en enkele uren later gestorven aan interne bloedingen in het ziekenhuis in Hamilton.

We zagen Bram bijna dagelijks en zullen hem en zijn onuitputtelijke energie en opgewektheid enorm missen. De wetenschap dat hij helemaal zijn draai had gevonden in zijn geliefde Nieuw Zeeland en dolgelukkig was met Jeanine geeft wat troost. Hij stierf een gelukkig mens.

We wensen vooral Jeanine en zijn ouders, Rob en Maartje Klaarenbeek, maar ook alle familie en vrienden sterkte toe in deze zeer donkere dagen.

Winterweekend: Boerenkool, haardhout...en strand natuurlijk.

En daar was ze dan: La Soleil.....Na een week vol ellende met horizontale regen, wind, hagel, onweer en tornado's hier op het noordereiland, en meters diepe sneeuw en afgesloten wegen etc. op het zuidereiland. We hebben zaterdag doorgebracht aan het strand, Onemana om precies te zijn. We hebben met Jimi en Pepe (een logeerhondje) lekker op het strand gelopen en zijn daarna nog aan het kijken geweest naar huisjes die er te huur zijn voor familie.

De zondag was gereserveerd om rond het huis wat klusjes te doen en de dieren een beetje te verwennen want die hadden ook een zware tijd gehad

Nieuwe wielen

De dappere Daithatsu Applause heeft het dan na al die jaren toch begeven. De keuring kwam hij niet meer door en na 290.000 km werd het hoogste tijd om iets anders kiezen.

Zoals nu langzamerhand wel algemeen bekend is, komt er bij ons gezinsuitbreiding.....ja ja het is echt waar!

Daarom is deze stationwagen, een Volkswagen Golf, nu helemaal handig:-) Ook Jimi is erg blij dat zijn mandje mooi ruim achterin past, kunnen we hem "bussiness class" naar het strand transporteren.

Hij is direct geimporteerd uit Japan, 8 jaar oud en maar 40.000 km. gelopen. Waarschijnlijk was hij van een Japanse familie die alleen maar in het weekend tochtjes maakte.

Wandeling in "winters" Opoutere

Ingang naar Wharekawa Harbour, een broedplaats voor bedreigde vogelsoorten

Opoutere beach

Jimi & Arnica spelen in de zon

Een totaal verlaten Opoutere Beach

Terug door de enge donkere bossen...